zondag 11 december 2011

Ai! Dat had ik nou niet moeten doen

Acht jaar oud. Lang bruin haar dat reikte tot aan de billenpartij. Bruine ogen. Lief, maar een beetje klungelig. Dat was ik 13 jaar geleden. (Dat klungelige heb ik echter nog niet hélemaal verleerd, maar dat terzijde.)

Het was een zaterdagmiddag in mei die ik doorbracht met mijn, toendertijd, beste vriendje Wouter: een krullenbol met net als ik bruin haar en bruine kijkers. Hij zat in groep 4, ik in 5. We gingen naar verschillende scholen dus zagen elkaar altijd buiten school. En dan meestal in de weekenden. Vaak maakten we samen tekeningen en deden spelletjes. Erg gezellig. Alleen op deze zaterdagmiddag was het toch íets minder gezellig dan normaal. Mijn moeder bracht me naar Wouters huis en daar speelden we “Wie is het?”. Helaas moesten we eerder stoppen; ik had net bijna alle gezichten omgeklapt. De man met de bruine snor en de bril, de vrouw met de blonde knot, het meisje met het lange rode haar… ik had ze allemaal al geraden. Maar nu was het tijd om op te ruimen want we gingen met Wouters moeder Ria mee naar de winkel. We zouden anders alleen thuis zijn en dat mochten we nog niet. Dus Wouter en ik stapten achterin de auto. Het was maar 5 minuutjes rijden. Al snel lag de Jan Linders in ons zicht. Ria parkeerde de grote auto met 7 zitplaatsen aan de zijkant van de weg. Wouter en ik bleven zitten terwijl Wouters moeder de supermarkt binnen liep. “Zullen we ons verstoppen?” vroeg Wouter met een grote glimlach op zijn gezicht. Ja! Dat leek mij ook wel spannend. Al snel kropen we over onze stoelen heen. Naar achteren. Daar bevonden zich nog twee zitplaatsen. “We moeten ons nog beter verstoppen” zei ik met glinsterende ogen. Ik kroop van de stoel om me op de vloer te laten zakken. FLATSJ! Wat was dat?! Onze blikken kruisten en gingen vervolgens allebei naar de doos die zich aan het voeteneinde van mijn stoel bevond. We keken elkaar weer aan en nu was het vooral ik die Wouter bedwelmd aan staarde. Aan mijn zwarte laarsjes hing een grote klodder slagroom. Ik was zojuist in Wouters communietaart gaan staan…


5 opmerkingen:

  1. Haha geweldig! Echt leuk geschreven.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Oow jee!!! Haha geweldig verhaal. Ik was erg benieuwd wat er precies ging gebeuren, je hebt de spanning goed opgebouwd! Geen happy end iig haha :P

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Haha dankjewel Andrea! Het was in werkelijkheid ook zo'n drama maar gelukkig kan ik er achteraf om lachen :p Superleuk dat je me volgt!!

    BeantwoordenVerwijderen

Thank your for taking the time to view my blog. I love every comment!